บทที่ 82 22 น้ำตา

น้ำนัยน์ตาคู่คมที่จ้องมองฉันกำลังเอ่อล้น เขายืนจ้องฉันประมาณสิบนาทีแล้วโดยที่ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไปสักคำ เราทั้งคู่สบตากันเงียบ ๆ เหมือนทุกอย่างรอบตัวของเราหยุดนิ่ง

ครืด ครืด ครืด

เสียงโทรศัพท์มือถือของฉันดัง ฉันจึงล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้น หยิบมันออกมากดรับ

ครืด ครืด ครืด (ฮันเตอร์)

“อืม” ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ